Een man in pak voelt zich anders

Zaterdag voor het eerst in lange tijd weer eens een pak gedragen. De reden was niet prettig en zal ik hier niet op in gaan, maar het dragen van een pak voelde goed. Ik was toen ik het aan had gelijk een man in pak. Wat is dat toch met een pak?

Zijn we met z’n allen door de jaren heen zo gewend geraakt aan het idee dat een pak professioneel is?

Toch merk ik dat ik mezelf ga gedragen als een man in pak. Ik sta rechter. Ik voel me zelfverzekerder. Ben zelfs minder snel afgeleid. Een pak richt mijn energie op het werk, brengt focus.

De behandeling die ik krijg als een man in pak bevalt me ook wel. Tutoyeren zal men je niet. Je wordt serieuzer genomen, alsof het dragen van een pak iets zegt over denkvermogen of vakkennis. Een man in pak is aan het werk. Een man in pak is een vakman. Een man in pak heeft doorgeleerd. Allemaal onzin natuurlijk! Ik kan bij wijze van spreken in een gele zwembroek net zo hard werken en aan mijn hersenen verandert een pak niets.

Bij deze wil ik graag een lans breken voor het pak. Na het verdwijnen van de stropdas (ingezet door de briljante speech van prins Claus) is nu ook het pak op z’n retour. Ik vind dat jammer. Het is toch een beetje het harnas dat je draagt. Een beetje decorum kan geen kwaad. Er mag best een onderscheid zijn in de kleding die je thuis of naar je werk draagt, zeker als je een functie hebt waar je het gezicht van het bedrijf bent. Het toont ook naar gesprekspartners dat je de tijd en moeite hebt genomen je te kleden. Eigenlijk niets meer dan gewoon netjes. En daar is niets mis mee.